Η πελματιαία μυρμηγκιά είναι μια καλοήθης ανάπτυξη στο πέλμα ή στα δάχτυλα των ποδιών. Τα πελματιαία κονδυλώματα εντοπίζονται στο 34% περίπου των μη καρκινικών δερματικών αναπτύξεων. Η δερματολογία ασχολείται με τη διάγνωση και περαιτέρω θεραπεία τέτοιων νεοπλασμάτων. Όταν προσπαθείτε να θεραπεύσετε ένα κονδυλωμάτων, είναι εξαιρετικά ανεπιθύμητο να χρησιμοποιείτε παραδοσιακές μεθόδους και να προσπαθείτε να το ξεφορτωθείτε μόνοι σας, καθώς το πελματιαίο κονδυλωμάτων έχει ρίζα που πηγαίνει βαθιά στο δέρμα και η ατελής αφαίρεσή του μπορεί να οδηγήσει σε δευτερογενή ανάπτυξη του κονδυλώματος ή, αντίθετα, σοβαρά τραυματισμένοι γύρω ιστοί μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση νεοπλασμάτων σε άλλα μέρη του σώματος.
Αιτίες πελματιαίων κονδυλωμάτων
Κονδυλώματα, θηλώματα και άλλα είδη κονδυλωμάτων (πελματιαία, κοινά, νηματοειδή, επίπεδα) σχηματίζονται ως αποτέλεσμα μόλυνσης του ανθρώπινου σώματος με τον ιό των θηλωμάτων (HPV). Ο HPV μεταδίδεται μεταξύ των ανθρώπων μέσω της επαφής (μέσω μολυσμένων κυττάρων). Το πιο ευνοϊκό περιβάλλον για τη μετάδοση του ιού θα είναι ένα ζεστό και υγρό περιβάλλον. Ως εκ τούτου, οι άνθρωποι συχνά μολύνονται από τον ιό HPV σε μπάνια, σάουνες, πισίνες και γυμναστήρια. Εάν η ανοσία του οργανισμού είναι αρκετά ισχυρή, τότε ο HPV μπορεί να παραμείνει λανθάνοντας και να μην δώσει κλινικές εκδηλώσεις. Μια αποτυχία του ανοσοποιητικού συστήματος ενεργοποιεί τον ιό και οι παραπάνω σχηματισμοί αρχίζουν να εμφανίζονται στο δέρμα.
Η εμφάνιση και η ανάπτυξη των πελματιαίων κονδυλωμάτων διευκολύνεται από παράγοντες όπως η υπερβολική ξηρότητα ή η εφίδρωση (υπεριδρωσία) του δέρματος των ποδιών. άβολα, συμπίεση και τρίψιμο των παπουτσιών. διάφορες παραμορφώσεις ποδιών (παραμορφωτική οστεοαρθρίτιδα, αρθρίτιδα των αρθρώσεων, πλατυποδία). ασθένειες που διαταράσσουν τον τροφισμό του ιστού του ποδιού (αθηροσκλήρωση, κιρσοί των κάτω άκρων, σακχαρώδης διαβήτης κ.λπ.), βλάβες στην επιφάνεια του ποδιού.
Εκδηλώσεις πελματιαίου κονδυλώματος
Συχνά, ένα πελματιαία κονδυλώματα έχει στρογγυλό ή ωοειδές σχήμα με διάμετρο περίπου 1-2 cm και προεξέχει 1-3 mm πάνω από το δέρμα. Το χρώμα του δέρματος ενός πελματιαίου κονδυλώματος συνήθως παραμένει το ίδιο, αλλά μερικές φορές μπορεί να είναι ροζ ή ανοιχτό καφέ.
Στην αρχή, η επιφάνεια του κονδυλώματος είναι λεία, αλλά αργότερα το νεόπλασμα καλύπτεται με στρώματα κερατινοποιημένης επιδερμίδας, η επιφάνεια γίνεται τραχιά και αλλάζει χρώμα σε γκριζοκίτρινο. Στο κέντρο, στην επιφάνεια του πελματιαίου κονδυλώματος, μερικές φορές σημειώνονται κοιλότητες σαν κρατήρες. Οι μαύρες-καφέ κουκκίδες, που συχνά παρατηρούνται στην επιφάνεια του κονδυλώματος, προκαλούνται από θρόμβωση των επιφανειακών τριχοειδών αγγείων.
Τα πελματιαία κονδυλώματα στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μονήρης φύσης. Ο σχηματισμός παρόμοιων κονδυλωμάτων μπορεί να υποδηλώνει ότι ο ιός έχει φτάσει σε υψηλή δραστηριότητα. Τα πολλαπλά κονδυλώματα δίνουν στην πληγείσα περιοχή του δέρματος ένα μωσαϊκό, γι' αυτό και ονομάζονται «μωσαϊκά κονδυλώματα».
Τα πελματιαία κονδυλώματα μπορεί να εξαφανιστούν από μόνα τους. Στο δέρμα του ποδιού κάτω από τέτοιες συνθήκες εξαφανίζονται χωρίς ίχνος. Ωστόσο, δεδομένου ότι τα κονδυλώματα τραυματίζονται συχνά, σπάνια εξαφανίζονται από μόνα τους. Ακόμα κι αν ο ίδιος ο όγκος δεν προκαλεί πόνο, μπορεί να προκαλέσει στον ασθενή σημαντική ενόχληση και συχνά ακόμη και οξύ πόνο που προκαλείται από πίεση ή τριβή του κονδυλώματος στο πέλμα.
Διάγνωση πελματιαίου κονδυλώματος
Ένα πελματιαία κονδυλώματα μοιάζει συχνά με παχύρρευστη κεράτινη στοιβάδα (υπερκεράτωση) ή κάλλος. Μόνο ένας δερματολόγος με υψηλή εξειδίκευση μπορεί να διακρίνει ένα κονδυλωμάτων από κάλους και υπερκεράτωση. Για να γίνει αυτό, ο γιατρός πραγματοποιεί δερματοσκόπηση. Για να εξετάσει καλύτερα τον σχηματισμό, ο δερματολόγος πρώτα ξύνει το ανώτερο στρώμα του κερατινοποιημένου δέρματος. Το μοτίβο του δέρματος που απουσιάζει στην επιφάνεια του σχηματισμού και τα αναγνωρισμένα συμπτώματα των πετέχειων («θρομβωμένων τριχοειδών αγγείων») μιλούν υπέρ ενός νεοπλάσματος. Τα θετικά αποτελέσματα για τη διάγνωση HPV και PCR επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι ο ασθενής έχει μολυνθεί.
Προκειμένου να προσδιοριστεί το βάθος της ρίζας ενός βλαστημένου πελματιαίου κονδυλώματος, ο ασθενής συνταγογραφείται υπερηχογράφημα δερματικών σχηματισμών. Ωστόσο, εάν υπάρχει υποψία ότι η κονδυλωμάτων είναι κακοήθης, ο ασθενής θα πρέπει να συμβουλευτεί έναν δερματο-ογκολόγο. Εάν εντοπιστεί ασθένεια ή παραμόρφωση του ποδιού, σε αυτή την περίπτωση είναι απαραίτητο να συμβουλευτείτε έναν ποδίατρο.
Το πελματιαία κονδυλώματα θεωρείται ξεχωριστά από το κερατόδερμα των παλαμών και των πελμάτων στο σύνδρομο Reiter. Το μικρότερο μέγεθος και σχήμα (επίπεδα, όχι κωνικά) σχηματισμών, πετέχειων ή το λεγόμενο σύμπτωμα «θρομβωμένων τριχοειδών», καθώς και η απουσία φλεγμονωδών αλλαγών γύρω από τα κερατινοποιημένα στρώματα της επιδερμίδας, καθιστούν δυνατή τη διάκριση μεταξύ πελματιαίου κονδυλώματος και κερατοδερμίας.
Τα πελματιαία κονδυλώματα έχουν επίσης κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τις παλαμοπελματιαίες συφιλίδες. Τα συφιλίδια είναι πολλαπλής φύσης, έχουν συγκεκριμένη διάταξη δακτυλίου ή τοξοειδούς σχήματος, είναι ανώδυνα και έχουν θετικό RPR τεστ για σύφιλη.
Θεραπεία πελματιαίων κονδυλωμάτων
Η αφαίρεση ενός πελματιαίου κονδυλώματος είναι περίπλοκη επειδή αναπτύσσεται βαθιά στο χόριο, σε αντίθεση με άλλους τύπους όγκων. Για παράδειγμα, η ηλεκτροπηξία δεν είναι πάντα κατάλληλη για την αφαίρεση των κονδυλωμάτων για αυτόν τον λόγο. Η χρήση ηλεκτροπηξίας είναι δυνατή μόνο όταν το πελματιαίο κονδυλωμάτων δεν εντοπίζεται βαθιά. Σε αυτή την περίπτωση, η ηλεκτροπηξία θα εξασφαλίσει επούλωση χωρίς ίχνη.
Η κρυοκαταστροφή ενός κονδυλώματος δίνει θετικά αποτελέσματα, τα οποία εξαρτώνται άμεσα από τα προσόντα του ειδικού, επειδή μια υπερβολικά βαθιά επίδραση στον όγκο μπορεί να οδηγήσει σε ουλές και ένα πολύ επιφανειακό αποτέλεσμα μπορεί να οδηγήσει στην επανεμφάνιση του κονδυλώματος. Μια φουσκάλα που εμφανίζεται μετά από θεραπεία με υγρό άζωτο στο σημείο ενός κονδυλώματος δεν πρέπει να τραυματίζεται μέχρι να επουλωθεί (η επούλωση διαρκεί περίπου μία εβδομάδα).
Η αφαίρεση με λέιζερ δίνει το καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα, αφού αυτή η μέθοδος καθιστά δυνατή τη ρύθμιση του βάθους έκθεσης. Η αφαίρεση των κονδυλωμάτων με λέιζερ είναι ανώδυνη και γρήγορη και η επούλωση διαρκεί περίπου αρκετές ημέρες.
Η μέθοδος ραδιοκυμάτων, στην οποία ο όγκος κόβεται με ραδιομαχαίρι, μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για την αφαίρεση ενός πελματιαίου κονδυλώματος. Ταυτόχρονα, γίνεται καυτηρίαση των αγγείων, η οποία εμποδίζει τον ιό να εισέλθει στο αίμα από το νεόπλασμα.
Η χειρουργική αφαίρεση είναι κατάλληλη για πελματιαία κονδυλώματα που φτάνουν μεγάλα μεγέθη. Η διαδικασία πραγματοποιείται με κανονικό νυστέρι και τη χρήση τοπικού αναισθητικού. Υπάρχει πιθανότητα επιπλοκών - αυτή είναι η εμφάνιση μιας ουλής.
Πρόληψη των πελματιαίων κονδυλωμάτων
Η πρωταρχική πρόληψη των πελματιαίων κονδυλωμάτων είναι η πρόληψη της μόλυνσης από τον HPV. Αξίζει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στην υποχρεωτική χρήση προσωπικών παπουτσιών σε χώρους όπως ντους, πισίνες και μπάνια. Σημαντικό ρόλο στην πρόληψη του σχηματισμού πελματιαίων κονδυλωμάτων για άτομα που πάσχουν από παθήσεις των ποδιών παίζει η σωστή και τακτική φροντίδα του δέρματος των ποδιών: το ξεφλούδισμα και η θεραπεία των ποδιών με μαλακτικά, καθώς και τα τακτικά πεντικιούρ.
Οι ασθενείς που πάσχουν από παραμορφώσεις του ποδιού πρέπει να χρησιμοποιούν ορθώσεις, τομείς εκφόρτωσης και ορθοπεδικούς πάτους. Εάν τα πόδια σας ιδρώνουν πολύ, πρέπει να χρησιμοποιήσετε αποσμητικά και στεγνωτικά και να επιλέξετε παπούτσια από φυσικά υλικά. Εάν το δέρμα των ποδιών είναι πολύ ξηρό και υπάρχουν ρωγμές πάνω του, τότε σε αυτή την περίπτωση είναι απαραίτητο να χρησιμοποιήσετε κρέμες που μπορούν να θρέψουν και να ενυδατώσουν το δέρμα των ποδιών. Θα πρέπει επίσης να κάνετε τακτικά ιατρικά ποδόλουτρα.
Δευτερεύουσα πρόληψη της εμφάνισης πελματιαίων κονδυλωμάτων είναι ότι στον ασθενή, μαζί με την αφαίρεση του κονδυλώματος, συνταγογραφούνται και αντιιικά φάρμακα και ανοσοδιορθωτικά.